May pasok ba bukas?

Reflection 7

2008-08-26T08:04:00.000+09:00

After 10 years, I brought up the issue of conversion. Sinabi ko kay mommy "Ma, magagalit ka ba pag nagpa-convert ako?"
Usually kapag may tanong ako regarding sa galit ni mami sasabihin niya lang "ok lang yung anak, no problem"
Ito yung 1st time na narinig kong tuwiran niyang sinabi na "oo"

Yes I have decided to follow God, to follow Jesus but am I really ready to "let go of the old wineskin"?

I know I cannot please everybody with the desicions I make but one of my most precious priorities in life is to make my mother and father proud and happy of what I have become. I'd like to make desicions for myself but in the process I try to do it in a way that conflict would be brought to a minimum.

Lost na talaga ako. Last week sa church study I was decided not to wander away from the mainstream. Tapos sabi ni Ate Mabeth, "Our prayers are genuine but we can be genuinely wrong" At sinabi nga niya ang teachings ng Catholic chruch na umano'y hindi based sa Bible (hindi ko pa naman napapatunayan).

Bakit nga ba ako nag Bible study?

Gusto ko kasi mapagtibay ang relationship ko with God at gusto ko ng drive na pag-aralan ang Bible. Kasi on my own, madami akong hindi naiintindihan, madami akong na-mimiss-interpret. I thought the goal was to make me a better person, which I think I am starting to work on. May mga changes naman na ako mismo ang nakakapansin tungkol sa sarili ko. Mas mabuti ang anger management ko, mas masipag ako mag-aral (though mas malaking impluwensya dito ang humihirap na subjects), mas giving ako sa family ko at mas nagbabasa na ako ng Bible.

Pero ngayon, nakakalungkot man isipin, hindi ko alam kung magsisisi akong nag-agree ako mag Bible study. I am now pressured to form a conclusion to decide on something that is waaaaaaay out of my comfort zone. Gaya nga ng sabi ko dati, gullible ako at hindi ko naman kayang tanggalin yun sa akin ng buong buo. I want to know what others think, I want to see both sides of the coin. Oo, I want to play safe kasi never pa ako humiwalay ng paniniwala sa family ko. At saka feeling ko, I need to listen to what the Catholic church would have to say about these issues.

I know that there is an urgency in making up my mind to follow Jesus and I certainly have decided on doing so. Hindi ko nga lang alam yung "true church of God" o kung kanino ako dapat sumama so that I can change for the better. Ayoko mag-give in dahil lang sa pressure and I always think that I work better under pressure. At sana nga ang kalalabasan ko ay dyamante at hindi abo.

Lord, we praise and glorify Your Name. Thank You for all the blessings You have given us. Thank You for the people who have become part of my life, those who have given me the chance to know You better. Lord I pray for wise judgement, I hope to find the way that leads to You. Sana po mabigyan Ninyo po ako ng sign. Isang hudyat na magtuturo po sa akin kung ano ang dapat kong gawin. Hindi ko po talaga kaya magdesisyon ng ako lang. Kailangan ko po Kayo at gusto ko pong Kayo ang maging sentro ng aking buhay. Salamat po sa lahat ng biyaya, Panginoon. Amen.

Reflection 6

2008-08-26T08:02:00.001+09:00

Reflection

Jesus Study: Review

What if nandoon ka sa time ni Jesus? Maniniwala ka kaya kung Siya na mismo ang nagsasabi sa iyo? Susunod ka kaya agad gaya ng mga 1st disciples Niya?

Ako hindi ko alam. Feeling ko, magdodoubt ako. Nagkaroon ng time sa buhay ko na pakiramdam ko, kahit anong sabihin sa akin, sumusunod ako agad. Naging super gullible ako at hindi ako marunong humindi sa mga hinihinging pabor ng mga tao. Nagsikap ako na baguhin an pagka-uto-uto ko. But did I change for the better?

Naging mas selfish ako, pero sabi naman ni Mommy tama lang na magtira ka parin ng pagmamahal para sa sarili mo. Sabagay, how can you give something that you don't have? Pakiramdam ko madalas akong naaabuso noon (in a way na dependent na sila sa akin masyado - sa mga material things) At unti-unti akong nag doubt sa friendships na naistablish ko noon. Parang 'friend' nalang ako kasi maluwag ako sa pera, nanlilibre ako and everything. Nalilito tuloy ako kung sino ang tunay na kaibigan.

Yun nga lang, downside din ang pagiging doubtful. Ngayon na nabuksan na ang isip ko na "The world is not as innocent as it seems" at madami nang mga tao ang nagiging "USER-friendly", I can't help but doubt everyone. Hindi na ako madaling naniniwala.

Ngayon habang nagbi-bible study, nung unang mga meetings hindi ako masyadong nagtitiwala sa mga sinasabi ng handlers ko kasi feeling ko may ulterior motives sila (gaya ng pagpapasali sa akin sa church nila, etc) Ngayon chine-check ko na ang mga ine-xplain nila through the bible pero ang sobrang sama, minsan pati sa BIBLE nagdo-doubt na ako. Ang sama di ba? grabe sorry po talaga Lord. Sana matulungan Nyo po ako na panatilihin ang aking paniniwala sa credibilidad ng Bible.

Napatunayan ko na din na tama ang hinala ko, gusto nga nila ako maging part nung church pero hindi sa masamang paraan. Gusto nila na tumibay pa ang faith ko kay Jesus, at yun din naman ang gusto ko. Hindi ko lang alam kung ano ang sasabihin nina Mommy at Daddy pero sana makuha ko na ang courage na makipag-usap sa kanila tungkol dito soon.

Ayun. Lord sana po matulungan Ninyo ako na patuloy na maging isang believer. Sana po ma-gain ko po ang trust Ninyo at mag-tiwala din po ako sa Inyo ng ganun ka bongga. Sana po ma-differentiate ko ang mga taong user-friendly at maka-iwas po ako sa kanila- better yet, sana matulungan ko po silang magbago. Lord, lahat po ng blessings ay itinataas po namin ulit sa Inyo. Maraming maraming salamat pong muli. Amen.

Reflection 5

2008-08-17T00:11:00.002+09:00

yay! sa wakas long weekend na. Sinisimulan ko na sulitin ito. nyahahah! kasi may mga appointments din na dapat puntahan kaya dapat enjoy every moment. yeah!

Anyways, ang reflection ko para sa araw na ito ay yung super na nakaka-aliw na Gospel kanina. Tungkol yun sa mga bata na gustong lumapit kay Jesus pero itinataboy ng mga disciples kasi makukulit. ^^ pero sabi ni Jesus "let them come to me, do not forbid them. For the Kingdom of Heaven is open for such as these" or something like that.

Ibinida ni Father Arre yung "Are you smarter than a 5th grader?" kasi humiliating daw para sa mga matatanda na aminin na 'better' ang mga musmos kaysa sa kanila. Oo nga naman, supposedly habang tumatanda ka, you get wiser. Maraming bagay tungkol sa mundo ang natutuklasan mo. Pero, sa kabila ng lahat ng kaalaman at responsibilidad, Jesus wants us to retain the child-like innocence that allows us to set away our pride and call out to Him.

Sa dami ng iniisip natin, karaniwan ay nai-sasantabi natin ang ating pakikipag-ugnayan sa Kanya. Aminado ako na isa ako sa mga taong ganun. Everyday, naaalala ko na kailangan kong magbasa ng Bible pero dahil na din sa time mismanagement, cri-na-cramm ko ang pagbabasa ng ibang libro at hinuhuli sa priorities ko ang Bible.

Ngayon pa naman, nasa state of confusion ako. Nasa verification stage din ako. Ayokong maniwala nalang bigla bigla at magpa-dalus-dalos sa mga desisyon sa buhay na malamang ay makaka-apekto sa direction na tatahakin ko. Ayokong magsisi, lalo na sa usaping pang-ispiritual. Alam kong urgent ang desisyon sa pagsunod kay Jesus at buo na ang isip ko na sumunod sa Kanya. pero (ayan na ang mahiwagang pero) sino ba talaga ang mga 'false prophets'? Anong religion ba ang tunay na sinasalamin ang laman ng Bibliya? (haha. na-off topic nanaman ako)

Anyways, nagpapasalamat ako sa Diyos sa lahat ng biyayang natatanggap ko. Ang dami nun infairness. =) at sana masuklian ko yun sa pamamagitan ng pagsisikap na hindi maging makasalanan sa bawat sandaling ipinagkaloob Niya. Hindi po ako karapat-dapat sa grace at forgiveness Ninyo. Kaya kung saan man po ako mapadpad, sana ang lahat ay maipatupad ayon sa Inyong kalooban. Amen =)

Reflection 4

2008-08-13T23:35:00.001+09:00

2 Corinthians 7:10-11
Godly sorrow. Pagsisisi sa mga nagawang kasalanan at pagkakaroon ng mahigpit na pangangailangang gumawa ng tama.

There have been a lot of instances in my life when I made the choice between wrong and right. Unfortunately, I didn't make all the 'right' and 'just' choices.

Nung grade 6 ako, nagkaroon ng isang issue sa klase namin kung saan ako yung president. Nagkaroon ng malawakang kopyahan at hindi ko ikinakaila na nag-benefit din ako duon. Ang lungkot nga e, kasi pati ang adviser namin na si Ma'am Herrera, nadmay at napaiyak. Nasabi pa nga na kapag nakarating sa administration yung "mass cheating" malamang yung buong klase namin hindi maka-graduate.

Sobrang torn ako sa sitwasyong yon. Kasi guilty ako and at the same time kailangan kong magdesisyon para sa buong klase namin. Hindi ko na maalala ang exact details pero ang alam ko nanahimik lang ako noon. Tapos napatawag sa guidance office yung classmate ko na kinuha ang paper nung seatmate niya para kopyahin. Yung karamihan kasi sa amin, maliban sa dalawa - sina Elias at Luisa (wee miss ko na sila ^^)- sinabihan/nagtanong/narinig yung sagot kaya mas "minor" daw yung offese namin compared sa ginawa ni un-named classmate.

Pero sa pag-aaral namin ng Bible, napag-alaman ko na lahat ng kasalanan, regardless of magnitude, ay kasalanan parin. Dapat naparusahan din kami. Ngayon wala na kami sa puder ng elementary school namin, kaya sa palagay ko hindi na kami pwede parusahan ng school administration pero sigurado ako, in one way or another, mararanasan din namin ang consequences ng ginawa namin, kung hindi pa namin nararanasan.

Hay. ang temptasyon ng pangongopya. Talamak din yan pati ngayong college. A big NO NO na talaga pag exam - at so far, by the grace of God, walang pangongopyang naganap ever since I started college. congrats myself! hehe. at wala akong balak na i-break yan. alam kong sa tulong ni God, kaya ko ito. =)
Isa pa, proud ako na hindi ako nangopya sa latest problem set sa 41 (hindi ko nga lang natapos T___T). Yun nga lang, nangopya parin ako sa ibang problem sets at guilty ako duon.

Sana talaga ma-tuloy tuloy ko na ang "doing problem sets indepentdently". yahoo! hehe. aja. so ayun ang isang pagbabago sa akin. medyo mahaba na ito, may iba pa sana akong ikwekwento pero next time nalang kasi uber haba na. yah. alright.

Lord, maraming maraming salamat po sa patuloy na pag-gabay sa akin sa buhay ko. Alam ko po na madalas ko Kayong nasasaktan sa mga ginagawa kong kasalanan, sa mga bagay na hindi ko nagagawa at sa mga bagay na hindi ko parin binabago. Humihingi po ako ng tawad. Sana lalo po akong mapalapit sa Inyo at mai-tama ko ang mga bagay-bagay sa aking buhay alang-alang sa katuparan ng Inyong mga utos. Maraming salamat po muli. Amen.

Reflection 3

2008-07-30T01:06:00.003+09:00

May isa akong Gospel na narinig a few weeks ago na hindi ko masyado naiintindihan. yung "we do not sew old patches of cloth with new ones and we do not pour new wine into old wineskins". sige pending question ko iyan. hehe. itatanong ko bukas, kasi may study ako bukas ulit ^__^ yay

Bale ang reflection ko ngayon ay isa sa mga sinabi ni Jesus pagkatapos Niyang piliin ang 12 desciples, "you cannot bring earthly riches into the Kingdom of Heaven, thus you should collect Heavenly treasures instead"

Tama nga naman. Kasi karamihan ng mga tao ngayon ay concentrated sa pera. Hindi ko din naman sila masisisi kasi napaka-hirap na nga ng buhay ngayon pero sabi din ni Jesus na "don't worry about what you will eat tomorrow" at "man shouldn't live on bread alone but on the Word of God" pero practically speaking "nasa Diyos ang awa nasa tao ang gawa" di ba? Sa palagay ko, God uncovers all the choices. He gives us all the means to survive as well as the free will to choose whichever path we want. And it's up to us if we will use these talents and gifts for the betterment of mankind.

Kapag tinatanong ang college students kung bakit nila kinuha ang kursong pinag-gugugulan nila ng panahon ngayon, madalas financial reasons ang sagot. Pero sana sa lahat ng ginagawa natin, we should always focus on how to change things for the better. Every step, I hope, would lead us to the path God wants us to follow - the one that He knows would be good for us. Everything has a reason and we may not understand it as we are today but the time will come and the truth will be unfolded before our very eyes. And by that time, we should be ready.

Therefore in preparation of that fateful day, we should gather kind deeds. No act of generosity is too small to be ignored by God. Everything is recorded, even if we think no one is watching. Kahit gaano kaliit pa yan, siguradong dagdag 10,000 pogi/ganda points yan kay God. well, as long as hindi naman natin masyado pinangangalandakan just for the fame (or other ulterior motives).

Kaya ang lesson for the day, keep God at the center of everything that we do. Because if He's there, we can be certain that nothing would go wrong.

Reflection 2

2008-07-28T23:15:00.005+09:00

Hey there! hehe

yay! start nanaman ako ng reflection ko for today. ang verse na isa sa mga nagustuhan ko sa manga na "Messiah" ay yung John 4: 46-54.
Isa ito sa mga maraming pagpapatunay ng kapangyarihan na ipinamalas ni Jesus habang nandito Siya sa lupa.

Isang araw, may biglang lumapit sa kanya na isang mataas na Roman officer na humihingi ng tulong kasi may malubhang sakit yung anak niya. Nagrerequest siya na sumama sa kanya si Jesus para pagalingin ang anak nya pero hindi na pumunta sa Capernaum si Jesus, sinabi lang Niya na mabubuhay ang anak ng sundalo at yun na yun. Infairness, gumaling nga ang anak nya, as soon as Jesus spoke the words "Your son will live" Astig di ba? galing talaga ng kapangyarihan ni God. Anything can happen and He can make it happen with just a few words.

Madami nang "everyday miracles" na nangyari sa buhay ko - at napatunayan ko nang totoo ang verse na ito. Naalala ko tuloy yung UPCAT. Sobrang hindi ako confident duon, paranoid na paranoid ako sa totoo lang. Ang daming "what ifs" nang dumaan sa isip ko, out of desperation na din siguro, naisipan ko mag Simbang Gabi kasama yung kasambahay namin dati na si Ate Luman.

Yung pamilya namin kasi, nung kasama pa namin si Nanay C, relihiyoso talaga. May mga padasal pa noon at naalala ko pa yung pagro-rosary namin nung bata pa ako. Pero ngayon, nakakalungkot mang isipin, tumamlay na ang "church activities" na pinupuntahan namin. Nagkakaroon lang ng pagkakataon pag bumibisita sa amin yung figurine ni Mama Mary na galing sa chapel namin dito sa village. Ayun nakakapag rosary kami.

Anyway, sa kabutihang palad, dininig naman ang aking mga panalangin and right now I'm living my dream to be an "Iskolar ng Bayan". Nakakalungkot din nga at medyo masama ang studying habits ko at hindi ko masyadong napapaghandaan ang mga exams ko. Narealize ko ngayon na sobrang laking bagay ngapala ang ibinigay sa akin ni Lord. Isa itong malaking blessing as well as a big responsibility because whatever i do with my life right now will determine the outcome of my future.

Ang saya pala mag reflection. Nostalgic at nakaka-enlighten. Lesson for the day, believe in Jesus, believe in God because with Him, nothing is impossible =) Winner Ka po talaga Lord. Thank you for bringing me this far. Aja!

Reflection 1 - weeds and the mustard seed

2008-07-27T18:41:00.006+09:00

It's happenning.

Matagal na akong nagbabalak na magbasa ng Bible. Sa totoo lang, I had several attempts. I started with the creation of the earth but I didn't get the chance to finish it. Nakakalungkot nga kasi parang Ningas Cogon lang ako. Pero ngayon, I'm taking the step that can change my spiritual life forever. Nag-bi-bible study na ako! yay! Medyo late na nga ang reflection na ito kasi 2nd study ko na nung wednesday. >__<

Ang pinag-aralan namin last time ay tungkol kay Jesus; kung anong klaseng tao Siya nung bumaba Siya dito sa lupa. I learned that the Holy Trinity represents the three phases of one supreme Being, si God. So far, maganda naman ang mga nakukuha kong lessons at hindi naman ako masyado na co-confuse. Yun ngalang may mga "conflicting" teachings. Sabagay, kanya-kanyang interpretation naman yan. Ako nga eh, laging weird ang interpretation sa mga reading comprehension. Naalala ko tuloy ang aking "Wooden Table" days.

Anyway, that's beside the point. hehe. So, ang reflection ko ngayon ay yung Gospel kahapon (parable of the weeds and the mustard seed: 13:24-32). Sabi ni Father Arre, "We don't need to be perfect to please God. As long as we strive to do better and accept that we have faults the right time will come and we will be rewarded" <--yun ang pagkaka-intindi ko hehe.

Tagos sa akin yung Gospel na yun, kasi aminado akong OC ako. hehe ^^. Tama nga naman, we could never be perfect pero we could always do our best to change the things that we can (prayer of St. Francis) di ba? kaya ngayon, natuturuan na talaga ako ng leksyon. Sa aking paghahangad na gawing "perfect" ang mga bagay-bagay, ang dami kong kinuhang responsibilidad. I bit more than I could chew, ika nga. Hindi ko naman pwedeng i-discard lang bigla ang lahat ng iyon kaya hindi na muna ako kukuha ng additional. At pagbubutihan ko kung ano man ang nasa kamay ko ngayon. Ang OC ko kasi e, sana ma-covert nalang yung O sa G! hahaha wish ko lang. Dito na nagtatapos ang reflection ko para sa araw na ito. sana regular na akong mag-update ng reflections para masaya. ^__^ AJA!

Ancient

2008-06-15T17:58:00.004+09:00

I'm still confused.

When randomly asked for my year level, I confidently say "2nd year po".
Parang ang hirap i-digest na yung mga "clueless freshie moments", na parang kahapon lang, ay naganap two years ago.

Grabe talaga. =)

Oh, well. We can't be like Peter Pan. Though Peter, himself, grows up in a very nice fiction I read at FP - haha ^^. But that's beside the point. We have to grow up and we have to face reality- whether it is good or bad, fun or sad, kind or harsh. We have to be more mature; open up to change for it never ceases to exist. Even if we know that we are to wage war with tainted principles, we continue to hope and dream - keeping the child-like innocence within us.
Keep going forward while retaining the past as a helpful guide.

Well, there's nothing wrong about being ancient; as long as you're striving to make life meaningful.

Emo mode ba? haha. Tumatanda na talaga ako ^___^

~Tale as old as time
Tune as old as song
Bittersweet and strange
Finding you can change
Learning you were wrong~

tunes parapara

2007-09-07T02:44:00.001+09:00

yay

Return

2007-01-07T22:59:00.000+09:00

Happy New Year!
Happy Three Kings!

Hay, libong taon na nang huli akong mag-post dito sa blog ko. haha. 07 na. Bagong taon bagong lay-out at bagong tag-board. wahaha.

Anyways, kewnto muna ako.

Kahapon pumunta kami dun sa south harbor para bisitahin ang MV Doulos (yung floating bookstore). 'The ship is big' is an understatement. Feeling ko tuloy naka-up-close-and-personal ko ang the legendary Titanic (with matching birit ng My Heart Will Go On ) wahehehe.

Todo enjoy na sana ako sa pagtingin-tingin ng mga libro (kahit na wala gaanong novels na kilala ko ang author); Kayalang saksakan ng init! Grabe! May ate pa nga na hinimatay sa may entrance. o.0

Pero infairness, hindi naman ako umuwing luhaan. Nakakita ako ng "The Best of Sherlock Holmes" na P100. wahahaha! ok na yun! bargain! XD

sige aayusin ko itong blog ko para masaya. babalik na ako sa blogging world. haha. XD

I shall return soon.

~wag kang maingay
may naglalaba ~

Cars

2006-08-30T11:00:00.000+09:00

Aw shak. tatanda nanaman ako sa sabado.
haha.

Yan ang laging nasa isip ko simula ng mapunta sa pinakamataas na bahagi ng pahina ng horoscope ng mga tabloid ang zodiac sign na virgo.

Anu nga ba ang ibig sabihin nyan?
Edi kailangan ko nang mas maging mature, kumilos mag-isa, umaasa ng mas madalang sa magulang, maging responsable at masipag, pwede na akong magbasa ng NC-17 (bwahahaha) XD, pwede na ring umuwi ng mas late, pwede na ding mag puyat at mag marathon sa youtube, at higit sa lahat pwede na kumuha ng driver's license! yahoo!!

matagal ko na talaga gustong matutong mag drive. simula pa nung una kong punta sa amusement center, makahawak ng manibela at maka tapak ng pedal (na hindi ko pa abot noon) ay gusto ko na talaga magmaneho ng kotse - mas maganda pa kung sarili kong kotse.

kaya kapag grumadweyt ako (on time, wish ko lang), nagka trabaho at naka-ipon ng pera, yan ang una kong bibilin - wheels. wahahah.

gusto ko sana yung parang laruan na maliit lang gaya ng honda jazz kaya lang sabi ng nanay ko mahirap daw yun kapag dito ka sa manila nagdridrive kasi daanan ka lang sa tabi ng rumaragasang truck malaki ang posibilidad na hindi kayanin ng maliit na katawan ng kotse mo yung "recoil" - yung malakas na pwersa (at hangin) na dala nung momentum nung bagay na dumaan. Delikado pala yun, sya yung dahilan ng karaniwang pagkawala ng kontrol ng driver sa sasakyan. kaya dapat, yung medyo mas malaki.

at ang target car ko? Rav 4 haha.

bahala na. basta somday sana nga magkatotoo.
libre naman mangarap di ba? XD

~magda-drive ako hanggang buwan
please please lang turuan nyo akong magdrive
gusto kong matutong magdrive~

classes suspended!

2006-07-13T14:05:00.000+09:00

Yehey! Na-suspinde ang klase ngayon - kaya nasa bahay lang ako at naglalaro ng Kingdom Hearts 2. hehe

Libong taon na din mula ng huling mag-post ako dito, nakaka-miss din pala. Nyahahaha. XD

Anyways, dahil medyo wala ako sa tamang huwisyo ng pagsusulat ng may kabuluhan, pa-rant muna.

Kasisimula palang ng buhay ko bilang isang college student pero every now and then, iniisip ko na sana e grumadweyt na ako. Sabagay, yan din naman yung inisip ko nung 1st year ko sa high school - mas matindi nga lang yung ngayon.

Sobrang busy talaga ng buhay. Unti-unti na akong tinatamaan ng katamaran ko nung high school. Ayan tuloy, ang hirap mag-adjust. hehe. Kahit ilang beses kong sabihin sa sarili ko na "magsipag ka naman", nag-cra-cramm parin ako. hay. Kailangan na talaga ng pagbabago. Kaya ko 'to! Aja! hehe.

Grabe, sobrang laki at bilis ng 'paradigm shift' na nangyayari sa loob ko. Kung dati ay nakaka-raos kahit pabanjing-banjing lang, ngayon, hindi na kaya. Demanding ang lahat ng mga tao at ang tataas ng expectations sa iyo. Nakaka-pressure nga pero ito talaga ang gusto ko. Yung ganito katinding pressure. Ahehe. Matatawag mo bang workaholic ako? Tamad na workaholic. May ganun ba? XD

Naku napahaba na pala ng todo itong post ko. Sige, sa susunod medyo mas maayos na ang isusulat ko. hehe.
Hanggang sa muli!

Interview

2006-05-19T14:55:00.000+09:00

Ang post na ito ay dahil sa isang episode ng Moms sa Qtv 11 na tungkol sa mga tinaguriang "hunky papas". Hindi ko matandaan ang mga pangalan ng apat na guest kaya hindi ko na babangitin ang mga ito. Kung sakaling napanood ninyo ang episode na ito, at napansin ninyong may mga maling impormasyon, ikalulugod ko ang inyong pagpuna. Maaari lamang ipagbigay alam sa akin ang inyong mga saloobin sa tagboard. At ang napakahaba at walang kwentang introduction na ito ay ituring mo nalang bilang isang disclaimer.

Nung isang araw, pagka-uwi ko sa bahay, dali-dali kong binuksan ang TV para manood ng Kaleido Star. Sa kasamaang palad, hindi ko na yun inabutan at sa halip ay Moms nalang ang pinanood ko. Apat na lalake ang iniinterview ng tatlong host - at sakto, sa aking panonood, ay nagsimula na silang mag-tanong muli. Sabihin na nating hindi ako masyadong nasiyahan sa sagot ng apat kaya napag-pasyahan kong sumunod sa kultura ng mga RPG. Ano kaya kung ako ay nandoon? Ano ang isasagot ko?

Host: Which do you prefer: a. virgin, b. may experience o c. mas madaming experience kesa sa inyo?

"B or C. Kasi yung virgin, one time lang yun eh.."

vir.gin n. A person who has not experienced sexual intercourse. Therefore, it crosses out the possibility that "virgin" is pertaining to "lack of experience in a relationship" (nalito kasi yung isang guest kung anung klaseng virgin daw yung tinutukoy).

Honestly speaking, letter a would be my choice. First of all, medically speaking, choosing an unexperienced partner would significantly reduce the risk of being infected by STDs. (hehe)

A person who is able to retain his virginity is viewed as conservative and well-reserved. It also implies that he has a considerable amount of self-control and highly values the sacrament of union. Of course, this is how I see untouched bachelors/bachelorettes these days.

If you value him highly, why would you care about his bedroom abilities?

"I treat [my virginity] as the only real gift I could give to my wife to be." -Jigs ng Twenty Questions ni Juan Ekis.

Host: Alin ang pipiliin mo: a. Maganda pero certified bobo or b. certified matalino pero pangit? (uh-hu. the ultimate question)

[kung ibabase sa mga sagot nila ang opinyon ng mga kabataang lalake ngayon, ang ibig sabihin - tatlo sa bawat apat na Pilipino ang pipili ng letrang a.]

"Nung nasa model search ako, ang sabi sa akin, mas madali i-improve yung sa brain kesa yung sa physical."

Beauty is a major qualification for entering the showbiz industry. THAT is a MODEL search. So, choosing the prettier over the wittier IS justifiable.

However, in the real world, especially if you are going to settle down, looks alone wouldn't help you. Yes, some things can be taught - but there are a lot of tough desicions in life coming your way. The best solutions would only come out if you have the intellect and a lot of common sense. Tell me, how would you perform brainstorming with your wife if she has no brain? (figuratively of course)

Host: Kung kunwari may isa kang good friend na never been touched or never had a boyfriend at naki-usap siya para sa isang one-night-stand, then she'll be out of your life. Sinabi din nya sa iyo na magpapakamatay siya kapag hindi mo siya pinagbigyan. What would you do?

"Serously, baka mapagbigyan ko pa siya."
"Ipa-pasa load ko - 'not me, but I have a friend'."

Son of a tofu!!! You're just causing more emotional damage to the girl! Just think of how the aftermath would affect her! Come on people, think! If she truly is your friend then you would boost her self-confidence instead! (kagaya nung sinabi nung isang kasama mo)

PASA-LOAD?! what the-!! Anung akala mo dun sa babae, cellphone?!?!
==

Actually, mahaba pa yung usapan nila e pero nawalan na ako ng interes. At saka masyado nang mahaba itong post ko. hehe. Pero sabagay, opinyon nila yun, at opinyon ko ito, wala tayong magagawa kasi magkakaiba tayo.

~Got your own kind of style
That sets you apart
I know sometimes you feel
Like you don't fit in~

Diaries

2006-05-01T12:44:00.000+09:00

May diary ka ba?

Ilang beses ko nang sinubukang mag-tago at regular na magsulat sa isang diary. Pero kadalasan, nakakalimutan ko na itong gawin o kaya naman ay nawawala ang aking momentum sa pagsulat at tinatamad ako. Sa kabutihang palad, bago mangyari ang mga ito, nakakapag sulat ako ng hanggang tatlong linggo. At sapat na yun para mabalikan ko ang mga pangyayari sa aking buhay.

Ang pinaka-matagal kong diary ay umabot ng halos dalawang buwan. Ito ay habang nasa huling taon ako ng elementarya. Pinangalanan ko pa nga syang "ViVi".

Sinimulan ko ang pagsusulat kay Vivi dahil na rin sa panghihimok ng isang kaibigan. Sinasabi niya na masaya magbasa nito at balikan ang mga nakakatuwang pangyayari sa buhay mo na alam mo na malilimutan mo paglipas ng panahon.

Ako ay isang tao na talagang mahirap umalala ng mga mukha at pangalan. Kung isa kang estranghero, kailangan ko ng isang buong linggo upang maitatak sa isip ko ang pangalan mo.

Ganon ako kalala.

Inaamin ko na hindi ko na matandaan ang mga pangalan ng mga kaklase ko nung grade 5 pababa. At malaki ang pasasalamat ko kay Vivi at ipinapaalala niya sa akin ang ilan sa kanila.

Tunay nga na nakaka-aliw magbasa ng mga lumang isinulat. Nalaman ko na sobrang hindi ako pasaway noon (di kagaya ngayon). At kung anu-ano pa na tungkol sa aking sarili.Sobrang laki pala ng ipinag-bago ko mula noong nasa elementarya ako. Tumangkad, tumaba, tumanda, tumalino? - o cge naging wiser nalang para safe-, nag-mature ang utak, bumigat, at naging mas mature.

Pero kahit anong pagbabago pa ang mangyari, ako parin ay ako at mananatiling ako hanggang sa dulo ng walang hanggan. At sana, nagbabago ako for the better.

~I need to know that you will always be
The same old someone that I knew
What will it take till you believe in me
The way that I believe in you~

Ending

2006-04-19T22:38:00.000+09:00

Dati, nung huling taon ko sa elementarya, lagi akong nababagabag ng pakiramdam na katapusan na ng mundo ko kapag nawalay na ako sa mga kaibigan at sa pinakamamahal na eskwelahan.

Hindi naman pala.

Pero bakit hanggang ngayon, kahit naka-martsa na ako at lahat, hindi ko parin nararamdaman ang parehong pakiramdam? - Kahit alam ko na mas minahal ko ang mga taong sumagi sa buhay ko sa kisay?

Habang nakaupo ako sa mga upuang dinamitan ng puti at asul na tela, hindi ko alam kung ano yung nararamdaman ko.

Tuwa? para sa buong batch na nakalabas nang buhay sa alma matter dear and beloved; para sa mga magulang na nabigyan ng napakagandang regalo ng pagtatapos.

Lungkot? para sa mga kaibigang baka hindi makita sa loob ng mahabang panahon.

Inis? para sa principal na nagkamali pa sa bilang ng graduates matapos yun ulit-ulitin nang ilang libong beses; para sa mga pulitikong namumulitika at nagpapatulog sa haba ng speech na hindi naman maintindihan.

Takot? para sa nakangiting graduation picture ko pagbukas ng lalagyan ng diploma.

Siguro dahil alam ko na magkikita-kita parin tayo.
Siguro dahil alam ko na walang iwanan ito.
Siguro dahil alam ko na madaming paraan para makausap kayong muli.
Siguro dahil kahit magkakahiwalay na tayo, nandito kayo sa puso ko.

Ang drama no? wahehe.

Magkikita pa tayo. Sigurado yan.

Ang bawat pagtatapos ay isang bagong pagsisimula.

Kung ganon, mayroon ba talagang katapusan?

Ang buhay ay isang walang hanggang paglalakbay.

May dulo ba ang walang hanggan?

Heaven knows.

~I'll be there when the world stops turning
I'll be there when the storm is through
In the end I wanna be standing
At the beginning with you~

Destiny

2006-04-15T22:05:00.001+09:00

Noon pa man ay nahuhumaling na ako sa mga 'hula' o sa kung anu mang bagay na nakakapag-predict ng hinaharap. Mula sa tarot cards hanggang sa bolang krystal - naroon talaga ang pagnanais ko na masilip kung ano ang naghihintay sa akin pag tanda ko; kung ano ang talagang linya ko sa buhay.

Pinaplano na nating mga tao ang ating buhay mula pagkabata - gaya ng kukuning kurso sa kolehiyo, papasukang unibersidad, maaaring maging trabaho, at mga bansang maaaring puntahan. Naka-mapa na ito para sa iba sa atin. Pero kahit may outline na ang ating paglalakbay, sigurado ba tayo na doon nga tayo makakarating?

Kung 'yan ang para sa iyo, 'yan ang mapupunta sa iyo.

Madalas na pinag-tatalunan ang isyu ng free will at destiny. Tunay nga namang nakakapagpabagabag kung ano ang lehitimong nagpapatakbo ng buhay nating lahat.

Para sa akin, tayo ay binigyan ng Diyos ng free will upang mamili ng daang tatahakin sa buhay kung saan ay naghihintay ang ating destiny o ang lugar na nakalaan para lang sa atin.

Nakaka-wating ba?

Kahit ako ay nahihilo din dyan. Pero patuloy tayong makaka-agapay sa buhay basta tayo ay nananalig sa Kanya.

Ang Diyos ang umpisa at ang katapusan. Siya lang ang nakaka-unawa ng lahat.

~You, you were my destiny
I was planning for eternity
But something came
And took you away from me~

Romance Novels

2006-02-26T15:20:00.000+09:00

Bakit kaya nahuhumaling ang mga Pilipino sa mga nobelang may larawan ng dalawang taong may "intimate physical contact" sa harap?

Ang mga Pinoy ay kilala sa paggiging likas na romantiko.

Paano?

Isang napakalakas na katibayan dito ay ang ating populasyon. Ang ating bansa ay nakakaranas na ng matinding Population explosion dahil dito. Maaari din namang tignan natin ang mga palabas sa TV, palatuntunan sa radyo at ang mga pelikula. Karamihan sa mga palabas na pumapatok ay yung mga mayroong love story. Maging ang mga artistang may love team ang syang bukambibig ng masa. Ang mga romantikong lugar ay walang sawang binabalik-balikan ng madla. At maging ang marami sa mga krimen ay isinagawa sa ngalan ng pag-ibig.

Siguro, ang batang populasyon ng Pilipinas ang may kasalanan. Karamihan kasi ng mga tao sa panahong ito ay mga teenager; nagpapahiwatig na ito ay hormonal at psycological.

Liban dito, masasabi ba natin na sawi tayo sa pag-ibig o kulang sa pagmamahal kaya ang mga nobelang ito ang pinagkukunan natin ng 'kilig'?

Sabi nga ng isa kong kaibigan, "Ang lahi natin ang perfect race.". Ginawa tayo ng Diyos na hindi hilaw, hindi din naman sunog; tamang-tama lang. Pinagkalooban Niya tayo ng sandamukal na yaman na hindi nating masasabi na tayo'y tunay na naghihirap na. Kaya naman masasabi kong hindi tayo salat sa pagmamahal.

Maaaring ma-wengweng kayo sa akin at sabihin ninyong, "Iba naman yun!". Alam kong napaghahalo ko ang romantikong pag-ibig at iba pang klase ng pag-ibig. Para sa akin kasi, pare-pareho lamang ang mga iyon. Hanggang mayroong mga taong nagpapahalaga sa akin, hindi sasagi sa isip ko na akon'y isang sawi.

Ganun pa man, ang misteryo ng mga romance novels ay mananatiling isang tanong na nakabinbin sa likod ng mga libro.

~So walk into the sun and watch me
Run into the rain,
For you the future's easy, so don't weep,
for me it's getting steep~

Children

2006-01-30T23:00:00.000+09:00

Hindi ko alam ang totoo at konkretong dahilan na nagsimula ng hindi ko masyadong pagka-gusto sa mga batang nag-aasal matanda. Siguro impluwensya din ng nanay ko kasi na-cocornihan sya sa mga ganun.

(No offense para sa mga fans ng Going Bulilit (sp?), Bubble Gang Jr. and the likes.)

Sa sarili kong palagay, ang mga bata ay dapat lamang na mag-asal bata habang bata pa sila. Ang pag-arte na parang isang matanda ay isang pag-sayang sa kanilang kabataan.

Sa totoo lang, noong mga limang taong gulang palang ako, nahihiya ako na maglaro sa mga playground at palaruan sa mga kainan (gaya ng mcdo playplace). Siguro kasi pakiramdam ko magigiba yung slide pag tumuntong ako doon o matatanggal ko yung hawakan sa see-saw at malalaglag sa isang napaka-brutal na paraan. Pero ngayon, nagsisisi ako at hindi ko sinamantala ang bawat pagkakataong kasya pa ako sa maliit na hagdanang may padulasan papunta sa isang baldeng maraming bola. Habang tumatanda ka, talagang hahanap-hanapin mo ang mga ganitong eksena na walang problema at kakaunti ang responsibilidad.

Subalit, hindi din naman natin maikakaila na may mga situwasyong kailangan nating mag-isip nang tulad sa mga matatanda at siguradong dadating ang panahon upang tayo ay tuluyan nang mag-"mature"; may mga tao din naman na sa kanilang kamus-musan ay napipilitang punan ang nararapat na lugar para sa kanilang mga magulang. Tunay na hinahangaan ko ang mga batang ito. Ngunit sana, hangga't maaari, hayaan natin silang matamasa ang kalayaan ng paggiging isang bata.

~I believe the children are our are future
Teach them well and let them lead the way
Show them all the beauty they possess inside
Give them a sense of pride to make it easier
Let the children's laughter remind us how we used to be~

Sigs! take 2

2006-01-18T17:14:00.000+09:00

yoh! haha. napansin ko na hindi pala masyadong angkop sa maliit na window ng blog ko ang mga sig kaya..

inilagay ko nalang sila sa isang online gallery para masaya.
eto ngapala yung link: L I N K !!!!

gaya ng sabi ko. kung may nagustuhan kayo. sige lang, kuha lang. basta tag kayo at bigay kayo ng comments. salamat at sana'y magustuhan nyo.

Sigs!

2006-01-15T17:14:00.000+09:00

yoh! ang tagal ko na palang hindi nagagalaw itong blog ko. haha.
anyways, dahil hindi ako tinatamaan ng inspirasyon para mag-sulat ng entry.
inihahandog ko sa inyo ang ilan sa aking mga ginawang icons at signatures habang meron akong free time.
kung gusto ninyong kumuha. sige lang. basta tag kayo at pahingi ng comment. haha.
enjoy!

Christmas Party

2005-12-20T16:47:00.000+09:00

Ang pasko ay para sa pamilya. Walang duda 'yan. Ang mga Pilipino, kapag nag diwang ng pasko, kahit walang noche buena, basta kasama ang pamilya - ok na.

Kaya nga mayroong mga reunion/Christmas party na nagaganap.

Ang mga pangyayaring ganito ay nakakapag-bigay ng bagong pag-asa, para sa akin. ang mga Christmas party ay nagpapaalala ng mga taong nandyan para sa iyo; mga taong handang magbigay ng regalo kahit na sobrang hirap ng buhay ngayon; mga taong naniniwala parin na "it is better to give than to recieve".

Ang bawat pagsasama-sama ay may magkakahalong saya, ligaya, tawanan, iyakan, tuksuhan, luha, pawis, dugo, uhog, sipon -ehem- at pagkakaisa.

Sa mga Christmas party nakukuha ang mga mahahalagang ala-ala na hindi mo bibitawan kailan man. Kahit pa naka-kilala ka na ng mga bagong kaibigan, kahit ilang buwan nalang ay maaaring hindi mo na sila uli makita, kahit ang ibang ala-ala ay malungkot, o kahit may tampuhan man.
Dahil ang mga tao sa memorya mo ay ka-pamilya ah- este- kapuso.

Nagpapasalamat ako dahil nandyan kayo lagi, kahit na nagkalat kayo sa bahay namin. XD

C2 solid!

~Come what may,
come what may
I will love you
until my dying day~

tik-tak part 2

2005-12-20T16:27:00.000+09:00

ayan, due to insistent public demand and numerous doubts I have decided to change the skin of my blog.
grabeh. dami sa inyong hindi makapaniwala na ako 'to eh. kaya - ayan! isang blog skin na hindi na masyadong gurlaloo. ok na ba?

welcome sa bagong "look" ng blog ko.

muling nagbabalik ang:

May pasok ba bukas?

ang paboritong taong ng mga estudyante kapag may bagyo, baha, SONA, coup d' etat, special national holiday kuno, rally, nakapulang numero sa kalendaryo.

Sana ay masiyahan kayo sa aking munting blog. At saka ngapala pa-TAG pag napadaan kayo. Salamat!

~In this imperfect world,
there is no single principle that may explain everything;
not even the principle of equivalent trade~

...tik-tak..tik-tak...tik-tak...

2005-12-04T18:39:00.000+09:00

*yung lalaki sa pic sa taas ay si Miroku (mula sa anime na Inu Yasha). maniwala ka man o hinde. nyahahha. (disclaimer: ang pic na iyan ay kinuha ko mula sa isang site na hindi ko na maalala.)

notes lang.

haha ngayon ko lang napansin, sobrang haba pala ng mga entry ko dito. nyak! mga essay. haha.
pero sa totoo lang. ang mga ideya ay nagmula sa pang-araw-araw na pangyayari sa mga buhay-buhay.

masaya kasi medyo ayos na yung part ng mga alto pipol sa carol fest. masaya kasi tapos na ang test sa DOST. masaya kasi nag-update na yung mga author sa fictionpress. masaya kasi lapit na mag-pasko. masaya kasi tapos na ang long test sa math at masaya kasi irrugular ang classes next week.

aheheh

excited na akong gumawa ng script para sa impersonation sa Pinoi, pero wala namang pumapasok na idea sa isip ko. wahaha.
cge cge

sa susunod nalang uli.

Crying

2005-11-03T23:08:00.000+09:00

May tatlong emosyon lang na nakakakapagpa-iyak sa akin.

Isa na ang kasiyahan. Gaya ng sinasabi ng pangalan nitong "tears of joy", ito ay nangyayari lang sa akin kung may nag-sabi ng isang joke na talaga namang bentang-benta sa akin na napapaluha na ako sa katatawa. May mga pagkakataon din naman na napapa-iyak ako sa tuwa dahil ang isang bagay na sinubukan ko at pinag-hirapan ay hindi inaasahang magbibigay sa akin o sa mga mahal ko sa buhay ng tagumpay.

Ang ikalawa ay takot. Hindi man ako natatakot sa ipis o daga, napakarami ko namang ibang takot. Inaamin ko na takot akong mamatay. Takot din ako maiwan sa mundo na nag-iisa. Pero sa ngayon, ang pinakakinakatakutan ko talaga ay ang pagkakawatak-watak ng aking pamilya. Oo, gasgas na yan at corny pero hindi ko talaga maisip, at ayokong isipin, kung ano ang magiging buhay ko kapag nagkahiwa-hiwalay ang pamilya ko dahil sa isang aksidente, o isang pangyayaring di-kanais-nais o kaya naman ay isang problemang hindi maresolba.

Ang pinaka-huli, at ang pinaka-madalas na dahilan ng pag-iyak ko ay inis. Inis sa sarili ko dahil sa sobrang makakalimutin ko. Inis dahil wala akong magawa upang makatulong. Inis sa ibang tao na walang pakiramdam sa paligid. Inis sa mga taong hindi manlang isipin na naghihrap na ang mga nasapaligid nila. Inis sa mga bulok na sistema. Inis sa mga walang kakwenta-kwentang pangangatwiran. Inis sa mga mapagsamantala. Inis sa mga mapanghusga. At minsan, inis sa sangkatauhan.

Nakaka-asar talaga kapag ang isang bagay na pinaghirapan mo, pinagbuhusan mo ng pawis, panahon, pag-iisip, sa puntong kinukurot-kurot mo pa ang sarili mo upang manatiling gising at tapusin iyon, binubulungan mo na ang sarili mo na "Kaya mo yan! Malapit ka na!", halos maubos mo na ang kape ninyo sa bahay, masakit na ang puwet mo sa kaka-upo, malapit ka nang magka-bukol dahil sa paulit-ulit na pagkaka-untog sa mesa dahil sa antok, ay mababalewala lang dahil sa kapabayaan ng isang tao.

Dahil lang ang isang taong 'yon ay hindi isina-puso ang responsibilidad na ipinataw sa kanya ay lahat-lahat ng paghihirap mo, mahigit limang oras ng buhay mo (na dapat ay itinulog mo nalang), isang bote ng instant coffee sa kusina mo, lahat 'yun - isama mo na yung kuryente, tubig at enerhiyang kinailangan mo para tapusin ang dapat mong gawin.

Nakaka-inis, hindi ba? Sobrang nakaka-inis kaya nakakaluha na.

~I tried so hard
And got so far
But in the end
It doesn't even matter~

Talking

2005-10-31T11:26:00.000+09:00

Ang mga Pilipino nga naman kahit saan at kahit kailan hindi nawawalan ng ikuwekuwento. Maging ito ay tsismis, opinyon, haka-haka, asumptyon, joke o punchline, may masasabi tayo sa lahat ng bagay pang-araw-araw man ito o isang di-pangkaraniwan na pangyayari.

Napatunayan ko iyan noong pumunta kami sa Laguna itong nakaraang linggo lang. Galing sa Sta. Rosa ay pupunta sana kami sa Batangas para magbigay-pugay sa isang simbahan. Sa kasamaang palad, at sa di malamang dahilan, nasira ang alternator ng kotseng sinasakyan namin nang nasa Tagaytay palang kami (medyo malayo pa daw yun mula sa dapat naming destinasyon) kaya kinailangan na naming bumalik sa Laguna bago pa kami sapitin ng gabi sa kalye.

Sumakay kami ng isang pampasaherong van na ang ruta ay Calamba - Tagaytay. At sa loob ng napakalamig na van ay naranasan ko ang kadaldalan ng mga Pilipino.

Pagpasok palang ng sasakyan ay may nagsalita na, "Hay salamat! Makaka-alis na tayo."
Sumagot ang aking lola sa pahayag ng babae na siguro ay kasing edad niya, "Matagal po ba bago umalis ito?"
"Ay! Opo, matagal maghintay ng pasahero. Pero mabuti na nga lang ho ay may sinusunod silang oras. Aaalis na sa oras na 'yon kahit konti lang ang pasahero."
"Saan po kayo bababa?" Ang tanong ng aking lola.
"Sa Calamba po. Kayo po?"
"Sa Sta. Rosa ho kami."
"Ay, sila po," sabay turo sa katabing babaeng may kasamang 2 bata, "Sta. Rosa din."
Sumagot ang itinurong babae, "Saan po kayo sa Sta. Rosa?"
At mahabang usapan pa ang sumunod.

Nakaka-aliw talaga na kahit ang mga Pilipinong ngayon lang nagkita ay magdadaldalan kaagad. Pero ngayon ang kabataan ay may tawag na dito, FC o feeling close. Maaari itong maging mabuti o masama base sa pagiging "close" ng isang tao sa isa pa. Kung ang tao naman ay parang nanghihimasok na, medyo masama na 'yon. Pero para sa akin, magandang katangian ng mga Pilipino ang kakayahang makipag-usap at makipagkilala agad-agad.

~Oh a thousand words
Have never been spoken
They'll fly to you
They'll carry you home into my arms
Suspended on silver wings~

Exhaustion

2005-10-17T20:24:00.000+09:00

Pagod... puyat... eyebags... xientian.

Madalas kong makita ang mga salitang iyan sa mga personalized pin sa eskwelahan na itininda sa Foundation Day dalawang taon na ang nakakaraan. Pero ano ba talaga ang ibig sabihin ng pagod?

Maraming klase ng pagod. Pisikal na pagod ang nararamdaman mo kung tumakbo ka ng sampung beses o higit pa sa napaka-lawak na parking area ng SM. Matatawag naman nating pagkapagod sa aspetong mental ang kawalan ng konsentrasyon at lubhang pananakit nang ulo sa dami ng impormasyon na itinuturo sa atin sa eskwelahan. Ito ay tinatawag ding "information overload". Pwede din namang matawag na mental exhaustion ang pagka-wengweng, ika nga, dahil sa sunud-sunod na exams, quizzes at long tests. Meron din namang pagkakataon na sinasabi nating, "pagod na pagod na ako" dahil sa paulit-ulit na pagpapaalala sa atin ng isang bagay o kaya naman sa walang sawa nating pagpapasensya sa isang tao o sa isang pangyayari.

Sa mundong ito, napakarami pa ng mga halimbawa ng pagkapagod. Pero ang ipinagtataka ko lang, mayroon bang tinatawag na emosyonal na pagkapagod?

Ang sabi ng madaming tao, ang pag-ibig ay kailanman hindi napapagod; bagkus ito ay nakapagpapawala ng nasabing pakiramdam. Ang isang amang hapung-hapo mula sa pagtratrabaho ay nagiginhawahan makita lamang ang kanyang mga minamahal na anak. Kung ganon nga, bakit kaya may mga naghihiwalay na mag-asawa? At bakit may mga nagsasabi, lalu na sa mga telenovela, na "hindi na kita mahal"? Sa parehong aspetong emosyonal, bakit kaya napapawi din ang galit ng mga tao at sinasabing sila ay nagsasawa na sa pagkikimkim ng sama ng loob?

Totoong napakaraming aspeto ang dapat pagtuunan ng pansin sa pagsagot ng nga katanungang ito. Pero sana ang bawat isa sa atin ay hindi magsawa sa pagmamahal sa ating kapwa, pagmamahal sa bayan, pagmamahal sa kalikasan at higit sa lahat pagmamahal sa Diyos.

~Tired of weaving dreams too loose for me to wear
Tired of watching clouds repeat their dance on air
Tired of getting tied to doing what’s required
Is life a mere routine in the greater scheme of things?~

Burials

2005-10-13T21:02:00.000+09:00

Nagkaroon ako ng inspirasyong isulat (o sa pagkakataong ito, i-type) ang uh.. kung-ano-man-ang-tawag-dito mula sa isang natatanging karakter mula sa palabas na gawa ng mga Hapon, ang Naruto.

Ang pangalan ng naturang tauhan ay Raiga, na ang literal na ibig sabihin ay kidlat o lightning sa ingles. Gaya ng sinasabi ng kanyang pangalan, isa siyang nilalang na may kakayahang gamitin ang kapangyarihan ng kidlat laban sa kanyang mga katunggali- ang mga bida. Sa makatuwid, isa siya sa mga iginagalang na kalaban na nagpapaganda sa takbo ng istorya.

Isang "tipikal na antagonista" si Raiga, ika nga. Ngunit ang nagpapa-iba sa kanya ay ang hilig niya sa mga burol. Oo, tama ang pagkakabasa ninyo- burol nga. Yung tipong may inililibing, may mga naghuhukay at may itinitirik na kandila habang siya ay ngumangawa ng todo. Ayon sa kanya, gustong-gusto niya ang may ibinuburol dahil sa pangyayaring ito ay nawawalan ng kaaway ang bawat nilalang. Lahat ay tumatangis para sa inililibing. Kaya naman sa sobrang kagutuhan niya dito, iginagawad niya ang parusang "paglilibing nang buhay" sa sino mang nangahas na salungatin ang kanyang mga kautusan.

Kakaiba, hindi ba? Maaaring ngayon ay nag-iisip kayo ng mga katagang "Baliw, Sira, 'Lang 'ya, Eng-eng, o kaya naman ay @*#&" upang ilarawan si Raiga. Ngunit kung iisipin natin, ang mga kataga niya ay may katuturan. At kung lalo pang iintindihin, mabigat ang ibig sabihin ng kanyang mga salita.

Sa kamatayan ng isang tao, nawawalan siya ng kaaway. Naaalala ang mga kabutihang nagawa niya sa mundo. Pinapatawad na siya sa kanyang mga kasalanan. Pinag-sisisihan ng mga nagmamahal sa kanya ang hindi pagsasabi ng kanilang nadarama para sa namaalam. Pinaparangalan siya, inaalayan at ipinagdadasal. Sa kanyang burol ay nagugunita ng lahat ang kanyang katauhan at kasabay ng pagbabaon sa kanya sa lupa ay ang pagbabaon ng mga naiwan niya sa puso ng bawat isa na sa katagalan, sa kasamaang palad, nababaon na rin ito sa limot.

Ipinapaalala sa atin ni Raiga ang isang napakahalagang katotohanan ng buhay. Malalaman mo lamang kung gaano kahalaga ang isang bagay kapag ito ay nawala na sa iyo. Masakit mang isipin, sa palagay ko ay nangyari na ito sa napakaraming tao. Maging ang bagay ay isang literal na bagay, isang tao o kaya naman ay hayop, ang mga ito ay dapat nating pahalagahan habang naririto pa sila sa buhay natin- kahit ba araw-araw mo nakikita ang mga ito. Tayo ay maging kontento sa mga bagay na meron tayo at lubus-lubisin ang bawat segundong kapiling ang mga ito.

Mahirap gawin, oo. Pero kung gusto, may paraan, 'di ba?

~You used to captivate me
By your resonating life
Now I'm bound by the life you've left behind~

Wedding

2005-10-10T10:38:00.000+09:00

Ang kasal ay isang sagradong sacramento na isinasagawa sa isang simbahan, sambahan o saan mang "place of worship". Ito ay isang ritwal na nangangahulugan ng pagsasama ng dalawang taong nagmamahalan sa harap ng Diyos.

Ang ibig sabihin, ang pangunahing panuntunan upang matawag na kasal ang isang selebrasyon na may wedding dress at wedding cake ay dapat nagmamahalan ang mga isasakal-este-ikakasal pala.

Akala ko ay sa mga telenovela lamang nangyayari ang mga kasalang ginaganap habang ang puso ng isa ay hawak ng ibang tao na hindi ang kanyang pakakasalan.

Hayaan mong ikwento ko sa iyo ang isang real-life story na nasubaybayan ko.. pangalanan natin silang Basilio at Huli.

Humigit-kumulang sampung taon na ang nakalilipas nang nakilala namin ang magkasintahan. Mga dalawang taon na silang mag-nobyo noon. At parang hango sa isang tsinovela, ang mga nag-iibigan ay hinahadlangan ng mga magulang ng babae. Si Huli kasi ay isang napaka-ganda at talentadong dilag. Isa pa, siya ay nakuha bilang pangunahing aktress sa isang presihiyosong dula na kilala sa buong mundo. Kaya madalas ay wala siya sa bansa upang magtanghal sa ibang bayan at kumita ng pera para sa kanyang pamilya.

Habang magkalayo ang magsing-irog ay madalas magpadala si Huli ng kanyang mga litrato at sulat. Si Basilio naman ay laging sumasagot at ipinaaalala sa dalaga ang kanyang nararamdaman. Maayos na sana ang lahat gaya ng isang fairytale na may happy ending. Kayalang...

Sa kasamaang palad, ang pagpre-pressure ng mga magulang ni Huli sa kanya ay hindi na nakayanan ng nasabing dalaga. Sa sobrang hirap, sobrang pressure, sobrang pangungulila at sobrang lungkot ay unti-unti siyang nabaon sa kawalan. At ang sumagip sa kanya doon ay isang dayuhan. Kaya naman nang alukin siya nito ng kasal ay hindi na siya nakatanggi pa.

Ilang taon pa ang nagdaan at hindi muna kami nakarinig ng anumang balita tungkol sa magkasintahan. Ngunit dalawang linggo pa lamang ang nakakaraan, ay dumalaw sa amin si Basilio. Daladala niya ang isang kulay puting sobre na naglalaman ng isang wedding invitation. "Ikakasal na po ako sa darating na Sabado." ang wika niya. Malungkot naming tinanggap ang kanyang paanyaya kahit na ang kanyang mapapangasawa ay hindi ang nobya niya ng halos siyam na taon.

Coincidentally -ika nga, ay nandito pala sa Pilipinas si Huli. Binisita din niya kami at sinisi ang sarili sa kanilang mapait na paghihiwalay. Sabi pa nga niya, "Sa araw ng kasal ni Basilio ay pupunta ako sa lugar na marami ang tao. Hindi ako mag-iisip. Ayokong mag-isip baka maiyak pa ako ulit."
Sabi ng nanay ko, gusto lang talagang mag-asawa ni Basilio. Marahil ito ay para tulungan siyang makalimutan si Huli. Pero alam niya na ang puso niya ay nakay Huli parin hanggang sa pagmartsa niya papunta sa altar.

Ika nga nila, mahirap na pakisamahan ang minamahal mo. Pano pa kaya ang hindi?
Ito pala ang realidad ng buhay. Hindi laging happy ending.

~Even though the rain has stopped
on this weekend afternoon,
I'm walking the streets all alone,
even though
I want to be with you~

Angel

2005-10-08T10:32:00.000+09:00

Naniniwala ka ba sa mga angel? Lagi natin silang naririnig sa mga kwento, pambata o inspirasyonal. Sinasabi ng ilan na marami nang mga tao ang nakakita sa kanila. Ang sabi naman ng iba, ang mga anghel ay gawa-gawa lang ng tao bilang "psycological therapy". Para lang masabi na may nagbabantay sa kanila; para hindi sila makaramdam ng pag-iisa.

Sa totoo lang, naniniwala ako sa mga anghel. Simula noong bata ako, iniisip ko na ang mga angel ay nandyan lang sa tabi-tabi at sinasagip ang kanilang mga binabantayang tao tuwing ang mga ito ay mapapahamak. Maaari silang magbago ng anyo at maging kalapit mo upang maprotektahan ka ng mabuti.

Ang mga mumunting himala na nangyayari sa iyo sa araw-araw ay pinaniniwalaan kong gawa ni God at ang mga ito ay ipinaparating Niya sa atin sa pamamagitan ng mga anghel sa paligid. Ito ang ibig sabihin ng "mga anghel sa lupa" para sa akin.

Sa telebisyon ay napakaraming mga balita ng kabaitan at kabayanihan. Sa totoong buhay ay napaka-sayang isipin na may mga tao pala na handang magsakripisyo para sa kapwa. Ang mga taong tumutulong kahit sa kanilang maliit na paraan gaya ng pag-babahagi ng payong sa isang taong hindi man lamang kilala.

Habang may mga taong ganito, nasisiguro kong meron talagang mga anghel sa mundo. Kung dadami pa ang mga naturang tao, tiyak na unti-unti na nating makakamit ang mapayapang mundo.

~Beyond the moon,
blue searchlights overlap.
You alighted suddenly, angel.
So who are you?~

Hope

2005-09-23T20:26:00.000+09:00

Kanina ay pinagawa kami ng aming guro sa English ng isang collage. Tinanong ko kung ano ang tema. Ang sabi nya hope daw. Napa-isip ako, hope? isang abstraktong ideya na maaaring ilarawan gamit ang iba't-ibang bagay. Sayang nga lang at hindi daw pwedeng maglagay ng larawan ng "Hope: international cigarette".

Hope o pag-asa ay sinasabing mahirap panatilihin sa isang tao. Ayon sa iba, ang pag-asa ay madaling mawala dahil sa takot na ma-"disappoint".

Sa palagay ko, iba ang salitang pag-asa (hope) sa pagasa (expecting). Ang pagasa ay isang pakiramdam na may isa kang linyang gustong-gusto mong maabot o isang sitwasyon na gusto mong mangyari at sa palagay mo ay makakamit mo na yon. Para sa akin, ang pagasa ay dapat lang babaan o mawala nang tuluyan (na, inaamin ko, ay mahirap) para ang tagumpay ay mas matamis at ang kasawian ay mas madaling tanggapin.

Sa kabilang banda ang pag-asa ay hindi dapat talikuran. Habang may buhay ay may pag-asa, ika nga nila. Ang pag-asa ay paniniwalang kaya mong abutin ang minimithing "linya", ang hindi pagsuko sa harap ng mga nakakamatay na pagsubok. Kung may matindi kang paniniwala at pagtitiwala sa Diyos, sa tingin ko ay hindi ka mawawalan ng pag-asa.

Kung ako ang tatanungin, isang mabigat na salita ang pag-asa. Pero hangga't nandito tayo sa mundo sa tingin ko ay marami pa tayong magagawa.

Kaya natin 'to!

-Itay, tignan mo ang mga ibon
Lumilipad sila sa himpapawid
Tinatamasa ang kanilang kalayaan-